لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: تحقیقات نشان داده است که قدرت اجتماعی از بسیاری جهات بر پردازش اطلاعات تاثیر می گذارد و می توان آن را از طریق حرکات یا ژشت های قدرتمند القا کرد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر وانمود کردن ژست قدرت بر تغییر آستانه درد گروهی از دانشجویان دختر انجام گرفت. مواد و روش ها: روش پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل همه دانشجویان دختر دانشگاه اراک در سال تحصیلی 1398-1399 بود، که از این جامعه شصت نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در سه گروه ژست قدرت بالا (نشستن روی صندلی و قرار دادن پاها روی میز، دست ها را پشت سر قرار دادن و سر را بالا نگه داشتن)، ژست قدرت پایین (نشستن روی صندلی با پا های جفت شده، دست ها بین پا ها و خم کردن سر به سمت پایین) و کنترل قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از مقیاس عزت نفس روزنبرگ و تکنیک تورنیکه با کمک کاف فشار سنج (جهت سنجش آستانه درد) استفاده شد. پس از اندازه گیری های پیش آزمون و دو دقیقه اجرای ژست ها، بلافاصله پس آزمون انجام شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تجزیه و تحلیل شدند. ملاحظات اخلاقی: این مطالعه در کمیته اخلاق دانشگاه علوم پزشکی اراک به ثبت رسیده است (کد: IR. ARAKMU. REC. 1399. 276). یافته ها: یافته های پژوهش حاضر نشان داد وانمود کردن ژست قدرت بالا / پایین بر آستانه درد تاثیر معنادار دارد، به طوری که وانمود کردن ژست قدرت بالا منجر به افزایش آستانه درد و وانمود کردن ژست قدرت پایین منجر به کاهش آستانه درد شده است. نتیجه گیری: بر اساس نتایج به دست آمده استفاده از ژست های قدرت به عنوان ابزاری ساده در موقعیت های مواجهه با درد، به جهت مدیریت درد یا مکملی برای دارو های ضد درد پیشنهاد می شود.

سابقه و هدف: محاسبه وزن بیماران برای تعیین مقدار داروی مورد نیاز بیهوشی یک اقدام پایه و اولیه می باشد. در بعضی از شرایط اورژانسی و بیماران بد حال امکان اندازه گیری مستقیم وزن بیمار وجود ندارد. هدف این مطالعه تعیین مدلی مناسب با استفاده از اندازه گیری وزن سر و تخمین وزن بوسیله بیهوشی دهنده جهت تعیین وزن واقعی بیمار است.مواد و روش ها: در یک مطالعه توصیفی تشخیصی 425 بیمار بزرگسال که مقرر بود تحت بیهوشی و عمل جراحی قرار گیرند توسط ترازو وزن شدند و سپس توسط 16 نفر از کارشناسان و تکنسینهای بیهوشی مشاهده شدند و وزن بیماران توسط بیهوشی دهنده تخمین زده شد و بعد از بیهوشی وزن سر در وضعیت بدنی 10 درجه Supine با یک ترازوی اطفال توزین گردید. نتایج با استفاده از جدول، نمودار و ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی یک و دو متغیره مورد تحلیل قرار گرفت.یافته ها: میانگین سنی بیماران 11.5±47.7 سال و سابقه کار پرسنل بیهوشی برابر 5.3±8.8 سال بوده است. میانگین وزن سر برابر 1.5±5 کیلوگرم و میانگین وزن واقعی بیماران برابر 13.7±65.2 کیلوگرم بود و وزن تخمین زده شده توسط پرسنل بیهوشی 11.7±65.7 کیلوگرم بود. رابطه وزن سر و وزن واقعی معنی دار بود و همبستگی مثبت بین وزن سر و وزن واقعی وجود داشت (r=0.337) و ضریب همبستگی بین وزن سر همراه با تخمین بیهوشی دهنده با وزن واقعی r=0.337 بوده است. در مدل بدست آمده ضرایب وزن سر و وزن تخمین بیهوشی دهنده بترتیب 1.2 و0.94  و مقدار ثابت مدل 2- بوده است.استنتاج: اضافه کردن وزن اندازه گیری شده سر به وزن تخمین زده شده توسط بیهوشی دهنده موجب دقت بیشتر در تخمین وزن زیر می شود.

نیروهای ماشین کاری میباشد، برای تیغه فرزهای انگشتی سرتخت ارائه شده است. نیروی ماشین کاری که در حین فرایند برش کاری بر تیغه فرز اعمال میشود، مهمترین عامل خیز برداشتن و ایجاد خطای سطح ماشین کاری در نظر گرفته شده است و از دیگر عوامل، که منجر به خیز برداشتن ابزار و در نتیجه ایجاد خطای سطح میشوند، در مقابل نیروهای ماشین کاری چشم پوشی شده است. در این مقاله مدل نیرویی ارائه شده توسط وینگ لی که قابلیت خوبی در مدلسازی مکانیکی فرایند فرزکاری دارد، انتخاب شده است. ضرایب برشی مربوط به این مدل نیرویی در این روش با یک بار بغل تراشی سطح و سپس با استفاده از دستگاه CMM خطای سطح روی یک پروفیل از سطح ماشین کاری شده در راستای تیغه فرز اندازهگیری شده و با وابسته کردن خطای ایجاد شده در راستای این پروفیل به خیز ابزار و رابطه میان خیز ابزار و نیروهای ماشین کاری وارد شده به ابزار، به دست میآیند. با استفاده از آزمایش، دیده میشود که نتایج به دست آمده برای نیروهای ماشین کاری و خطای سطح حاصل از به کار بردن ضرایب برشی جدید محاسبه شده با مدل ارایه شده در این مقاله، دقت خوبی دارند.

بیشتر روش های موجود برای تخمین ژست دست سه بعدی از یک نقشۀ عمقی تک از یک چارچوب مشترک استفاده می کنند که با گرفتن یک نقشۀ عمق دوبعدی، مختصات سه بعدی نقاط کلیدی را مستقیماً از طریق شبکه های عصبی کانولوشنی دوبعدی پیش بینی می کنند. اولین ضعف این رویکرد وجود انحنای پرسپکتیو در نقشۀ عمق دوبعدی است. در حالی که نقشۀ عمق به طورذاتی داده های سه بعدی است، روش های قبلی بسیاری از نقشه های عمق را به عنوان تصاویر دوبعدی در نظر می گیرند که می تواند شکل واقعی شیء را از طریق پراجکشن از فضای سه بعدی به دوبعدی تحریف کند. این مجبور به انجام تخمین مقاوم در برابر انحنای چشم انداز می شود. دومین ضعف رویکرد سنتی این است که رگرسیون مستقیم مختصات سه بعدی از تصویر دوبعدی، یک نقشه برداری بسیار غیرخطی است که موجب دشواری در روند یادگیری می شود. برای غلبه بر این ضعف ها، ابتدا مسئلۀ تخمین ژست دست انسان سه بعدی از یک نقشۀ عمقی تک را به یک پیش بینی وکسل به وکسل تبدیل می کنیم که از یک شبکۀ وکسلی سه بعدی استفاده می کند و برای هر نقطۀ کلیدی احتمال وکسل مربوطه را تخمین می زند. ما مدل خود را به عنوان یک شبکۀ عصبی کانولوشنی سه بعدی طراحی می کنیم که تخمین های دقیقی را در حال اجرا به صورت زمان واقعی ارائه می دهد.

هدف از پژوهش حاضر ارائه مدل هایی جهت پیش بینی سطح مقطع عضله چهار سر ران و همسترینگ بر اساس اندازه های آنتروپومتریکی در مردان 20 تا 70 ساله بود. بدین منظور، 88 مرد غیرفعال و سالم با دامنه سنی 20 تا 70 سال از بین افراد داوطلب برای شرکت در پژوهش انتخاب شدند. شایان ذکر است که از تصویربرداری سی تی اسکن به عنوان روش مرجع و از اندازه گیری های آنتروپومتریکی ناحیه ران به عنوان متغیرهای پیش بین استفاده گردید. نتایج رگرسیون چند عاملی، ارتباط معنا داری را میان اندازه گیری های آنتروپومتریکی با سطح مقطع و حجم عضله چهارسرران در دو گروه نشان می دهد (P£0.05). در این پژوهش مدل تخمین سطح مقطع به صورت 1.418 (O) – 12.861 (M) + 0.102 (A)- 1.013)= سطح مقطع عضله چهارسرران) و 1.302 (O) – 0.628 )(M) + 0.253 (A)- 34.672) = سطح مقطع عضله همسترینگ) بود که در این مدل ها منظور از O، دور ران در ناحیه میانی، M چربی زیر پوستی در ناحیه میانی به سانتی متر در ناحیه قدامی ران، A سن به سال می باشد. همچنین، بر اساس نتایج خطای استاندارد برآورد برای این مدل ها به ترتیب 8.8 و 9.1 درصد بود. نتایج این پژوهش مدل های معتبر و دقیقی را برای برآورد سطح مقطع عضله چهارسرران و همسترینگ بر اساس متغیرهای آنتروپومتریکی در مردان 20 تا 70 سال غیرفعال و سالم ارائه داد که برای پژوهش در زمینه های بالینی، فیزیولوژی ورزشی و علم تمرین سودمند می باشد. با توجه به سهولت کاربرد مدل های این پژوهش می توان از آن ها به عنوان یک روش عملی در مراکز بهداشتی، سلامتی و پژوهشی استفاده کرد.